Meble angielskie
Ważną rolę w poszukiwaniu nowych form w meblarstwie odegrały krzesła windsorskie — prowincjonalne meble angielskie (tablica XVIII). Wytwarzane w średniowieczu, potem zupełnie zanikły i dopiero na początku XVIII wieku rozpowszechniły się ponownie, opanowując cały świat. Wytwarzane są w skali przemysłowej do czasów obecnych.
W Polsce produkuje je Fabryka Mebli w Radomsku meble dziecięce .Krzesła windsorskie, z poręczami lub bez nich, miały różnej wysokości i różnie zaprojektowane oparcia. Wytwarzane licznie w Anglii, szybko również znalazły uznanie w Ameryce. Najwcześniej zaadaptowali je koloniści amerykańscy w Filadelfii, która stała się głównym ośrodkiem ich wytwarzania. Później wyrabiano je także w Bostonie, Nowym Jorku i wielu innych miastach amerykańskich. Krzesła te były najbardziej popularnymi amerykańskimi meblami do siedzenia. Prawie zawsze malowano je na kolor zielony i czerwony, rzadziej na brązowy, niebieski, żółty, biały i czarny. W Anglii do konstrukcji krzeseł używano głównie drewna cisu, buka, wiązu i jesionu, a w Ameryce na siedziska, drewna sosny, na pozostałe elementy zaś klonu, hikory, czasami dębu i orzecha. Elementy gięte robiono z hikory, dębu i jesionu. Cechą charakterystyczną mebli windsorskich jest różnie profilowany kształt nóg. meble kuchenne Toczone profiiowo nogi łączono za pomocą 3 łączyn w literę „H” lub 4 łączyn łączących dwie sąsiednie nogi (w układzie kwadratu lub prostokąta). Nogi krzeseł połączone były z siedziskiem w dwojaki sposób. meble kuchenne Najczęściej w siedzisku wiercono przelotowe otwory, w których osadzano nogi. W wierzchołek nogi wbijano klin. Drugim sposobem było nawiercanie gniazd od spodu siedziska na 2/3 jego grubości. Wierzchołek nogi nacinano, w nacięcie wkładano klin, po czym wbijano nogę w gniazdo. Klin w obu przypadkach usztywniał połączenie nóg z siedziskiem. Mimo to dodatkowo wzmacniano połączenie klejem skórnym lub rybim.